20/10/2005 - Sonunda....Sebep sensin...
Önumde Delikanlı gölgesi,arkama bakmıyorum bile.
Yine arkadan vuruyor gün,sen onun yanında,
Her yeni gün yıkılıyorum,senin parmağın oldugunun da farkındayım ama,
Bakmıyorum arkama.
Gölgem bana bakıyor,ben ufka,
Kordon da yine bir Pazar sabahı,
Gün neden se hep denize itiyor beni,
Belki de deniz çekiyor kendine Delikanlıyı,
Ben de onla beraber...
Sebep sensin hep çıkmazlarımda,
Tek sebep sen...
Çocukken yediğim leblebi tozlarından daha az sevmiyordum seni oysa,
Sen se hep boğazıma kaçıyordun nefret ettirmek istercesine.
Delikanlı denizde artık,gün beni de itti denize.
Leblebi tozundan değil ama,
Bu yüzden boğuluyoruz şimdi,
Dedim ya herneyse,Sebebi sensin...
| 
